«Λίγο ακόμα θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν»
Theme text
67 Θέμα
Διαβάστε με προσοχή το παρακάτω κείμενο και στη συνέχεια απαντήστε
στις ερωτήσεις που ακολουθούν.
Καλή σας επιτυχία!
«Λίγο ακόμα θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν»
Γνωστή από την αρχαιότητα, η αμυγδαλιά προέρχεται μάλλον από το Ιράν ή κοντινές
περιοχές. Ήταν γνωστή στους Παλαιστινίους και αναφέρεται συχνά στη Βίβλο. Θεωρείται
από τα πρώτα δέντρα που καλλιεργήθηκαν, γιατί αναπαράγεται εύκολα με σπορά. Οι
καρποί της ήταν κυρίως πικροί, αλλά με το πέρασμα των χρόνων αυτό άλλαξε. Σήμερα,
κυριαρχούν οι ποικιλίες γλυκών αμυγδάλων στη θέση των πικραμυγδάλων. Το λάδι του
πικραμύγδαλου, όμως, χρησιμοποιείται πάρα πολύ στα καλλυντικά, στα φάρμακα και στη
ζαχαροπλαστική.
Στην Ευρώπη η αμυγδαλιά εξαπλώθηκε από τους αρχαίους Έλληνες και τους
Ρωμαίους, οι οποίοι έλεγαν τον καρπό «ελληνικό καρύδι». Αυτοί έφτιαξαν πρώτοι τα
ζαχαρωμένα αμύγδαλα, σαν τα δικά μας κουφέτα. Τον Μεσαίωνα άρχισαν να
χρησιμοποιούν το γάλα αμυγδάλου, γι ατί αντικαθιστούσε το ζωικό γάλα κατά τη διάρκεια
της νηστείας. Εκτός από το γάλα αμυγδάλου, στις ευρωπαϊκές κουζίνες του Μεσαίωνα
μπήκε δυναμικά και ο αλεσμένος σε σκόνη καρπός (το αλεύρι αμυγδάλου, δηλαδή). Η χρήση
του εξαπλώθηκε με τους Άραβες στην Ισπανία, όπου ακόμα και σήμερα φτιάχνουν πολλές
ζύμες με αλεύρι αμυγδάλου.
Το αμύγδαλο έχει χρησιμοποιηθεί σε όλο τον κόσμο ανά τους αιώνες σε άπειρα
γλυκά. Εμείς οι Έλληνες έχουμε τα αμυγδαλωτά, τα κουφέτα, τα μαντολάτα, την πραλίνα
αμυγδάλου, τα λικέρ, ενώ γλυκά από αμυγδαλόπαστα υπάρχουν σχεδόν σε όλες τις
παραδοσιακές κουζίνες της Ευρώπης. Τι γίνεται όμως με τη μαγειρική, την ξεχάσαμε; Όχι
βέβαια. Μπορεί η δική μας παράδοσή να μην έχει πολλές μαγειρικές με αμύγδαλο – μία από
τις ωραίες εξαιρέσεις είναι η σκορδαλιά –, όμως οι επαγγελματίες της κουζίνας έχουν να μας
προτείνουν εξαιρετικά φαγητά με αμύγδαλο, εμπνευσμένα από τη διεθνή κουζίνα. Ας μην
πούμε τίποτα, λοιπόν. Θα μιλήσουν οι συνταγές.