Практика

50ο Θέμα

Διαβάστε με προσοχή το παρακάτω κείμενο και στη συνέχεια απαντήστε

στις ερωτήσεις που ακολουθούν.

Καλή σας επιτυχία

Η χαρά της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου απευθύνει

το παρακάτω κείμενο στα παιδιά που είναι και οι μελλοντικοί αναγνώστες:

Αγαπητά παιδιά,

Σας γράφω αυτό το γράμμα για να σας πω δυο - τρία πραγματάκια που έμαθα και που με έκαναν

απίστευτα ευτυχισμένη. Λοιπόν ακούστε:

Μερικοί άνθρωποι γίνονται ευτυχισμένοι κάνοντας εκδρομές και παίζοντας παιχνίδια, ενώ

άλλοι με χορούς και με τραγούδια. Υπάρχουν αρκετοί που τους αρέσουν τα ωραία αντικείμενα.

Όλα αυτά είναι φανταστικά. Ωστόσο, αν πάρω παράδειγμα τον εαυτό μου, τίποτα δεν μου αρέσει

περισσότερο από το να διαβάζω βιβλία.

Τα βιβλία είναι σαν ταξίδια και σαν παιχνίδια: διαβάζοντας πετάμε με μεγάλα φτερά σε

τόπους μακρινούς, μαθαίνουμε για τις ζωές άλλων ανθρώπων, νιώθουμε συγκινήσεις. Μέσα στις

σελίδες βρίσκουμε εμπειρίες που μοιάζουν με τις δικές μας, ή, ακόμα καλύτερα, δεν μοιάζουν με

τις δικές μας - είναι πιο καταπληκτικές! Θυμάμαι πως, όταν διάβασα την ιστορία του Ροβινσώνα

Κρούσου, ένιωσα ανακούφιση: αν ναυαγούσα σε έρημο νησί, όχι μόνο θα επιζούσα αλλά και θα

περνούσα τέλεια!

Τα βιβλία ηρέμησαν τους φόβους μου: κατάλαβα ότι η ζωή είναι μια περιπέτεια κι ότι ποτέ

δεν θα βαδίσω μόνη – τα βιβλία θα με συνοδεύουν σαν ζωντανά πλάσματα, θα με παρηγορούν

και θα χαϊδεύουν την ψυχή μου. Τώρα που σας γράφω, θυμάμαι ότι συχνά είχα ένα σωρό

προβλήματα στο σχολείο και στο σπίτι και ένιωθα αγωνία - σε όλα αυτά με παρηγορούσαν τα

βιβλία.

Ωστόσο, η χαρά της ανάγνωσης ήταν, κάπου - κάπου, και στενοχώρια. Τι παράξενο ε;

Μερικές φορές, οι ιστορίες ήταν λυπητερές, στα παραμύθια οι ήρωες περνούσαν φοβερά

πράγματα. Ωστόσο, παρόλο που έκλαιγα πολύ, ήμουν ευχαριστημένη: ένιωθα 'κάτι'. Θέλω να πω,

δεν μπορούμε να χαμογελάμε διαρκώς: οι άνθρωποι γίνονται σοφότεροι νιώθοντας, κάπου -

κάπου, λύπη, οίκτο, αγανάκτηση. Κυρίως, όμως, γίνονται απίστευτα ευτυχισμένοι: δοκιμάστε να

ζήσετε τη ζωή του αναγνώστη και θα με θυμηθείτε. »