PEGP essay theme 93: « Για τον πατέρα »

Official task

Διαβάστε με προσοχή το παρακάτω θέμα και γράψτε το δικό σας κείμενο (80 - 100 λέξεις). Επισημαίνουμε ότι δεν πρέπει να υπογράψετε με το ονοματεπώνυμό σας στο τέλος του κειμένου. Να γράψετε στο ημερολόγιό σας μια παιδική περιπέτεια που ζήσατε με τους φίλους σας και σας έμεινε αξέχαστη.

Model essay

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Όταν ήμουν δέκα χρονών, πήγα με τρεις φίλους μου στο δάσος κοντά στο χωριό μας. Θέλαμε να εξερευνήσουμε την περιοχή και να βρούμε ένα μικρό ποτάμι. Όμως περπατήσαμε πολύ και κάποια στιγμή καταλάβαμε ότι είχαμε χαθεί. Στην αρχή φοβηθήκαμε, αλλά μετά αποφασίσαμε να μείνουμε όλοι μαζί και να ακολουθήσουμε ένα μονοπάτι. Μετά από περίπου μία ώρα βρήκαμε τον δρόμο για το χωριό. Οι γονείς μας ανησυχούσαν πολύ. Αυτή η περιπέτεια μου έμεινε αξέχαστη, γιατί τότε έμαθα πόσο σημαντικό είναι να μην πανικοβάλλεσαι.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Θυμάμαι ακόμη μια περιπέτεια που έζησα με τους φίλους μου όταν ήμουν περίπου δώδεκα χρονών. Ένα απόγευμα αποφασίσαμε να εξερευνήσουμε ένα παλιό εγκαταλελειμμένο σπίτι κοντά στη γειτονιά μας. Στην αρχή όλα μας φαίνονταν συναρπαστικά, αλλά ξαφνικά ακούσαμε έναν δυνατό θόρυβο από τον επάνω όροφο. Τρομάξαμε και τρέξαμε προς την έξοδο. Τελικά ανακαλύψαμε ότι ήταν απλώς μια γάτα που είχε ρίξει κάτι στο πάτωμα. Μετά γελούσαμε με τον φόβο μας. Η εμπειρία αυτή μου έμεινε αξέχαστη, γιατί ένιωσα ταυτόχρονα φόβο, ενθουσιασμό και μεγάλη χαρά.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Μια από τις πιο αξέχαστες περιπέτειες της παιδικής μου ηλικίας έγινε ένα καλοκαίρι, όταν ήμουν έντεκα χρονών. Με τους φίλους μου πήγαμε με τα ποδήλατα σε μια λίμνη έξω από το χωριό. Ξαφνικά άρχισε δυνατή βροχή και δεν είχαμε πού να κρυφτούμε. Βρήκαμε ένα μικρό παλιό σπίτι και περιμέναμε εκεί μέχρι να σταματήσει η βροχή. Ήμασταν βρεγμένοι και κουρασμένοι, αλλά γελούσαμε συνέχεια. Όταν επιστρέψαμε σπίτι, οι γονείς μας ήταν πολύ θυμωμένοι. Παρ’ όλα αυτά, θυμάμαι ακόμη εκείνη τη μέρα με χαμόγελο.

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Μια παιδική περιπέτεια που δεν θα ξεχάσω ποτέ συνέβη κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών. Εγώ και οι φίλοι μου αποφασίσαμε να πάμε μόνοι μας σε μια παραλία αρκετά μακριά από το σπίτι. Περάσαμε υπέροχα, κολυμπήσαμε και παίξαμε για πολλές ώρες. Όταν όμως θελήσαμε να επιστρέψουμε, καταλάβαμε ότι είχαμε χάσει το τελευταίο λεωφορείο. Για λίγο πανικοβληθήκαμε, αλλά τελικά τηλεφωνήσαμε στους γονείς μας και ήρθαν να μας πάρουν. Φυσικά, μας μάλωσαν αρκετά. Παρόλο που τότε φοβήθηκα, σήμερα θυμάμαι εκείνη την περιπέτεια με νοσταλγία και χαμόγελο.